«Թե մի ճյուղ ես անգիտակցաբար կոտրել՝ տասը ծառ տնկիր»

«Թե մի ճյուղ ես անգիտակցաբար կոտրել՝ տասը ծառ տնկիր»

«Թե մի ճյուղ ես անգիտակցաբար կոտրել՝ տասը ծառ տնկիր, մի կենդանու օրը սեւացրել՝ հարյուրին ձեռք մեկնիր»,- լուսանկարիչ, գրող Սուրեն Հայրապետյանն այս կանոններով է ապրում: Նրա համար չկան անշունչ առարկաներ, նրա համոզմամբ՝ անգամ քարերն են խոսում:

«Բնությունն ինքը ամենամեծ ստեղծագործողն է, մնում է իրեն հավատարիմ լինես, իր ակնթարթներն ու ապրումները հավուր պատշաճի ներկայացնես»,- ասում է Սուրեն Հայրապետյանը: Լուսանկարելու փորձերը հենց կենդանական աշխարհից էլ սկսել է. «Լուսանկարել սկսել եմ երիտասարդ տարիներից, այն ժամանակ դեռ այսքան կատարելագործված ֆոտոխցիկներ չկային: Մի անգամ հորեղբորս հետ գնացել էի անտառ, առաջին անգամ տեսա արջին իր ձագերի հետ միասին: Մոր աչքերի մեջ այնքան ատելություն կար, բայց միեւնույն ժամանակ՝ մայր, որը իր ձագերին փորձում է պաշտպանել: Այդ օրվանից հասկացա, որ պետք է ֆոտոխցիկով ֆիքսեմ այդ անմեղ արարածների յուրաքանչյուր քայլը: Լուսանկարչությունը մտավ իմ հոգեաշխարհը, եւ այն մեծ բավականություն է պատճառում»: Լուսանկարիչը կատակում է` կենդանիներին ավելի շատ է տեսնում, քան տան անդամներին. «Մի անգամ կատաղած շների շրջապատում եմ եղել թոռնիկներիս հետ: Նրանց ասել եմ, որ հանգիստ մնան, եւ ամեն ինչ լավ կլինի, նրանց մեջ էլ փորձում եմ սերմանել սերը դեպի բնությունը` հատկապես կենդանական աշխարհը»:

Նրա համար հատուկ նշանակություն ունի թռչուններից անգղը. «Սեւ անգղը այն թռչունն է, որին շատ սիրեցի. երբ 1970 թվականին որպես որսորդ գնացել էի սահմանամերձ տարածք, տեսա, որ մի անգղ վիրավոր է եւ չի կարողանում թռչել: Վերցրի վիրավոր թռչունին եւ բերեցի տուն: Երեխայի պես պահել եմ: Մի քանի շաբաթ պահելուց հետ անգղին տարա կենդանաբանական այգի: Հաճախակի էի գնում տեսնելու, նույնիսկ անուն էի դրել` Սալավեյ: Այնքան էր ինձ հետ կապվել, որ կանչում էի՝ ճաղավանդակից գլուխը դուրս էր հանում»:

Նրա խոսքով՝ հեշտ բան չէ սարուձոր ընկնել, շաբաթներով հետեւել կենդանիներին՝ մի ակնթարթ ֆոտոխցիկով ֆիքսելու համար:

 

ԳՐԵՏԱ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ

«Առավոտ»

12.01.2018